fimmtudagur, apríl 21, 2005

DV þrælpólítískt

Þessi grein er reyndar svolítið gömul, en engu að síður skot á pakkið.


Sú var tíðin endur fyrir löngu, að öll dagblöð á Íslandi voru flokkspólitísk málgögn, sem hverju sinni skýrðu frá málefnum þjóðfélagsins eða skýrðu ekki, eftir því sem hinum pólitískt forrituðu ritstjórum þótti best hæfa þeim hagsmunum, sem þeir þjónuðu. Almennt skipti sannleikur þar ekki höfuðmáli. Honum var í það minnsta hnikað til og hagrætt og á hann brugðið ljósi flokkslínunnar. Síðan eru liðin ótal ár og draga má í efa, að nokkrum hafi hugkvæmst, að sú pólitíska vanþróun, sem í þessu fólst á sínum tíma, mundi nokkurn tíma ganga aftur. En nú hefur það gerst undir lok tuttugustu aldarinnar. Draugur hefur verið vakinn upp.

Það hefur gerst hjá DV, þar sem Eyjólfur Sveinsson, fyrrverandi aðstoðarmaður forsætisráðherra, hefur ráðið sérstakan málaliða í stól ritstjóra DV til að vinna verkið, - skrifa flokkspólitískt litaðar fréttir og leiðara af því tagi, sem síðast mátti sjá í Tímanum, meðan hann var að deyja, kannski m.a. þess vegna. Fyrstu vitnisburðina er að finna í DV 12. og 13. janúar. Fyrri daginn var forsíðufyrirsögn þvert yfir síðuna um meirihlutafylgi Sjálfstæðisflokksins og undirfyrirsögn um að fylgið hrynji af Sverri. Tilefnið var skoðanakönnun blaðsins, þar sem um 63 % aðspurðra svöruðu og Sjálfstæðisflokkurinn naut stuðnings helmings þeirra. Þetta eru rösk 30 % af heild og áhyggjuefni fyrir Sjálfstæðisflokkinn, því að flestir stuðningsmanna hans gefa upp skoðun sína í svona könnun.

Undirfyrirsögnin um hrun í fylgi Sverris er jafnfráleit og ber með sér greinilegan flokkspólitískan tilgang málaliðans. Mæling blaðsins á þessu fylgi er mjög léleg, svo léleg, að draga má í efa, að mismunir frá síðustu könnun hafi nokkra merkingu. Síðasta Gallupkönnun, mun vandaðri en könnun DV, gaf Frjálslynda flokknum tæp 4 % þrátt fyrir aðeins 70 % svörun. Staðhæfingin um hrun er þess vegna áróðurstilbúningur málaliðans, því að Sverrir er hættulegur.

Viðleitni málaliðans til að vinna sig í álit hjá þeim, sem réðu hann, með þessum fréttaflutningi verður hlægileg fyrir hvern þann, sem les og hugsar. En blaðið er ætlað hinum,sem lesa einungis fyrirsagnir og hugsa alls ekki. Þetta er því afar ómerkileg blaðamennska, sem málaliðinn hefur tekið að sér, og afflytur staðreyndir málsins.

Framhaldið var að finna í leiðara 13. janúar. Þar gefur að líta enn frekari dæmi um hvernig þessi pólitíski uppvakningur ætlar að vinna á síðum DV. Gert er lítið úr þeim 25 % af fylgi þeirra, sem svöruðu, sem mældist hjá samfylkingu jafnaðarmanna og stuðningsflokkum hennar. Þetta er í leiðaranum talið áfall og til marks um, að samfylkingin sé vonlítil um fylgi í kosningum, þótt sóknarfæri hennar séu viðurkennd. Ályktunin er fráleit, en hefur augljósan flokkspólitískan tilgang. Samfylkingin er eins og Sverrir, hættuleg fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Miðað við það, að innan við tveir þriðju hlutar spurðra svöruðu, er ekki fráleitt að álykta, að þessi skoðanakönnun gefi vísbendingu um 35 – 40 % kjörfylgi samfylkingarinnar meðal allra. Víst er um, að hlutur samfylkingarinnar meðal þeirra, sem ekki svöruðu er yfirgnæfandi í samanburði við Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkinn. Þeir gefa sig nánast allir upp og margir stuðningsmenn Sverris gefa sig upp sem sjálfstæðismenn.

Yfirlýsingar leiðarans um að lið Sverris hafi misst vind úr sínum seglum, eru hluti af þeim áróðri, sem uppi hefur verið frá forystu sjálfstæðismanna undanfarið, að hann sé hættur sínu brölti. En hann á eftir að draga upp sín segl og þá er að sjá hver hans byr verður.

Skekkjumörk í fylgi Frjálslynda flokksins í svo ómerkilegri könnun með svo lítilli svörun eru stór og engu að treysta um ærleg vinnubrögð DV, þegar komið er út í önnur eins afturgönguvinnubrögð í pólitískri umfjöllun dagblaðs og hér virðast hafin.

Það er ekki síst athyglisvert í umfjöllun málaliðans, hvernig hann heldur á niðurstöðunni, sem hann telur sig hafa í höndum um árangur græna framboðsins. Þar er greinilega verið að halda því að hugsanlegum stuðningsmönnum fylkingar jafnaðarmanna, að velgengni Steingríms J. og félaga sé mikil. Það fylgi er enda stjórnarflokkunum þóknanlegt. Þeir vita hina grænu þá kvótamenn, sem þeir eru, öldungis hættulausa og raunar nytsama að því leyti sem þeir reyta fylgi af samfylkingu jafnaðarmanna. Það styrkir núverandi stjórnarflokka, svo í þeim anda skrifar málaliðinn.

Höfundi þessarar greinar hefur í téðum skrifum DV verið gefin einkunn sérvitrings í liði Sverris Hermannssonar. Þeirri einkunn kann hann vel. Sérvitringar hugsa iðulega og segja það, sem þeir meina, án hagsmunatengsla. Þeirra skrif eru ekki til sölu. Við, sem höfum flutt þann málstað um fiskveiðistjórn, sem Sverrir Hermannsson hefur gert að sínum, vitum hvernig yfirgnæfandi meirihluti af fylgismönnum þess málsstaðar, sem við mælum fyrir, treystir sér ekki til að gera þá afstöðu sína opinskáa. Flestir þeirra munu ekki treysta sér til, af ýmsum og skiljanlegum ástæðum, að láta uppi raunverulega skoðun sína fyrr en í kjörklefanum, þegar enginn sér til. Frétt DV 13. janúar um, að 75 % þjóðarinnar séu ósátt við viðbrögð ríkisstjórnarinnar í kvótamálinu er vísbending um þann djúpstraum, sem þjóðin fylgir, hvað sem mælist á yfirborðinu. Fróðlegt verður í framhaldinu að fylgjast með, hvernig sá hluti almennings, sem fylgist með og hugsar, tekur þessari nýbornu tegund af pólitískum draugagangi í blaðamennsku.

Höfundur er fyrrverandi framkvæmdastjóri.

miðvikudagur, apríl 06, 2005

Staðreyndir aukaatriði ?

Þessi grein er gömul, en er sett hérna upp til að sýna að vesalingarnir hjá DV eru ekki nýbyrjaðir á lyga og rógburðshernaði sínum.

Einhverra hluta vegna er DV afar annt um að tortryggja með öllum hugsanlegum ráðum vel heppnaða flutninga Landmælinga Íslands til Akraness. Áberandi frétt á baksíðu blaðsins laugardaginn 9. september sl. var fylgt eftir með innleggi ritstjóra mánudaginn 11. september sl. Það er óumdeilt að framlög ríksins til Landmælinga Íslands hafa hækkað. DV kærir sig hins vegar ekki um að greina frá því að hærri framlög má rekja beint til aukinna verkefna. Þannig fær stofnunin nýtt 40 millj. kr. framlag á ári næstu fimm árin, gagngert til þess að vinna stafrænan gagnagrunn af Íslandi. Það framlag hefur ekkert með flutninga Landmælinga Íslands að gera. Sömuleiðis er óumdeilt að tekjur stofnunarinnar af sölu á kortum, loft- og gervitunglamyndum drógust saman á síðasta ári vegna nýtilkominnar samkeppni á þessu sviði. Sá samdráttur hefur því heldur ekkert með flutningana upp á Akranes að gera. Það er hins vegar ánægjulegt að geta þess að tekjur af sölu stafrænna grunnkorta og vegna afnota- og birtingagjalda af gögnum stofnunarinnar hafa farið stigvaxandi. Þannig eru sértekjur Landmælinga Íslands áætlaðar 47 millj. kr. í ár. Samhliða flutningunum upp á Akranes í ársbyrjun 1999 var starfsemi Landmælinga Íslands endurskipulögð á markvissan hátt með það að leiðarljósi að treysta innviði stofnunarinnar. Þótt flutningurinn hafi vissulega verið umdeildur vakti hann athygli á stofnuninni og starfsemi hennar. Sú athygli hefur orðið til þess að henni hafa verið falin fleiri og fjölbreytilegri verkefni sem brýn þörf er á. Engin ástæða er til þess að draga dul á þá staðreynd að við flutningana upp á Akranes kusu margir mætir starfsmenn að segja skilið við stofnunina. Það er aftur á móti mat undirritaðs að Landælingar Íslands hafi á undraskjótum tíma náð að jafna sig á brotthvarfi fólks í lykilstöðum.

Starfsemi Landmælinga Íslands blómstrar nú sem aldrei fyrr. Samhentur hópur dugmikilla starfsmanna, samfara auknum skilningi stjórnvalda á starfseminni, ræður þar auðvitað mestu. Hinu má ekki gleyma að bæjaryfirvöld á Akranesi og bæjarbúar allir hafa tekið vel á móti nýrri stofnun og starfsmönnum hennar. Umdeildir flutningar snerust upp í farsæl straumhvörf í rekstri stofnunar, sem allt of lengi hafði verið hornreka.

12. september 2000,
Magnús Guðmundsson, forstjóri Landmælinga Íslands.
-------------


DV – menningarsögulegt slys

Í frétt DV fimmtudaginn 14. september er haldið áfram ófrægingarherferð gegn Landmælingum Íslands sem hófst á baksíðu blaðsins 9. september og fylgt var eftir í ritstjórnargrein þann 11. september. Í áðurnefndri frétt er beinlínis sagt ósatt um meinta eyðingu "Kortasögu Íslands" sem á að hafa átt sér stað af slysni. Staðreyndin er sú að Kortasögu Íslands hefur ekki verið eytt, hún er varðveitt í húsnæði Landmælinga Íslands við Stillholt 16-18 á Akranesi. Þar eru einnig varðveitt safneintök af kortum sem stofnunin hefur gefið út og mikið verk er framundan við skráningu þessa safns. Að auki má geta þess að Landsbókasafn Íslands varðveitir eintök af öllum prentuðum kortum sem gefin eru út á Íslandi í samræmi við lög. Því hefur alls ekki orðið neitt "menningarsögulegt slys".

Staðreyndir málsins eru hinsvegar þær að aukaeintökum af úreltum kortum sem ekki hafa selst er eytt undir eftirliti Ríkisendurskoðunar. Stofnunin hefur í samræmi við umhverfisstefnu stjórnvalda reynt að nýta afgangspappír og var það gert í þessu tilfelli. Það er væntanlega sú fjöður sem varð að hænu hjá DV og fyrrverandi starfsmanni Landmælinga Íslands sem hætti störfum þann 1. mars sl.

Það er ömurlegt til þess að hugsa ef blaðamennska á Íslandi er komin á það stig sem raun ber vitni. Öllum aðferðum er beitt í þeim tilgangi að sverta stofnun sem því miður hefur orðið að pólitísku bitbeini í umræðu um flutninga ríkisstofnana út á land. Neikvæðar fréttir eru búnar til og því hafnað að birta sannleikann. Þannig tók blaðamaður DV á Akranesi viðtal við forstjóra Landmælinga Íslands vegna baksíðufréttarinnar 9. september síðastliðinn. Þetta viðtal hefur ekki verið birt í DV þegar þetta er skrifað, þrátt fyrir að blaðamaðurinn á Akranesi hafi að eigin sögn m.a. rætt við ritstjóra blaðsins til þess að knýja fram birtingu. Hvaða öfl eru hér að verki, því er erfitt að svara !

Að lokum skal það endurtekið sem áður er komið fram að starfsemi Landmælinga Íslands blómstrar sem aldrei fyrr. Samhentur hópur dugmikilla starfsmanna vinnur nú að mörgum þörfum verkefnum sem stofnunin hefur fengið traust yfirvalda til að leysa af hendi. Blaðamenn DV ættu að kynna sér þessi verkefni með jákvæðu hugarfari í stað þess að stunda niðurrifsstarfsemi á stofnun sem frekar þarf að efla og er þeim velkomið að sækja stofnunina heim hvenær sem er.

14. september 2000

Magnús Guðmundsson, forstjóri Landmælinga Íslands
Ingimar Sigurðsson, formaður stjórnar Landmælinga Íslands

þriðjudagur, apríl 05, 2005

Tekið af andríki.is

Í fyrradag( gömul grein) fjallaði leiðari DV um fremur nýlegan hæstaréttardóm í máli er snerti vitnavernd og réttindi sakborninga. DV var alls ekki ánægt með dóminn, sagði að hann væri „fáránlegur og stofnar réttaröryggi í landinu í hættu“, og svo framvegis. Allt í lagi með það, þetta er bara skoðun blaðsins, eða í það minnsta þess ritstjóra sem skrifar undir leiðarann. En svo kemur það merkilega. Leiðarinn er myndskreyttur. Honum fylgir stór andlitsmynd af Ólafi Berki Þorvaldssyni hæstaréttardómara. Nú er það vitaskuld mjög fátítt að slíkar myndskreytingar fylgi fréttum eða umræðum um dóma, en auðvitað er ekkert að því að það sé tekið skýrt fram hvaða dómari kveður upp hvern og einn dóm; dómarar hljóta að geta kannast við þau verk sín. En þegar menn fletta upp dómi hæstaréttar, til að skoða hann í ljósi leiðarans, þá kemur hins vegar dálítið í ljós. Ólafur Börkur Þorvaldsson kemur þessu máli ekkert við. Hann kom ekki nálægt málinu. Það voru þrír hæstaréttardómarar sem sátu og dæmdu í málinu, en enginn af þeim er Ólafur Börkur. DV verður bálreitt yfir dóminum, skrifar harðan leiðara og birtir með honum stóra andlitsmynd af... Ólafi Berki Þorvaldssyni.

En þeir sem ekki hafa fyrir því að fletta dóminum upp, hvað ætli þeir haldi? Ætli þeir eigi annan kost en að álíta að þessi Ólafur Börkur hafi verið aðalmaðurinn í þessum „fáránlega“ dómi sem „stofnar réttaröryggi í landinu í hættu“? Og var það ekki skipun þessa Ólafs sem var svo umdeild í fyrra? Jú var það ekki þessi Björn sem skipaði hann? Já einmitt, þessi Björn sem stofnaði herinn og er á móti konum og mannréttindum? Já var það ekki, svona eru þessir kallar einmitt, þarna er þeim rétt lýst.

Og jafnvel þeir sem lítið setja sig inn í málið, renna bara augum létt yfir leiðarann. Ætli það standi samt ekki eftir orð eins og „fáránlegur“ og „stofnar réttaröryggi í landinu í hættu“, og svo myndin af Ólafi Berki?

Auðvitað getur þetta verið tilviljun, bara mistök. Allt í lagi, mistök verða. En á ákveðnum fjölmiðlum þá er eins og þau verði öll í aðra áttina. Mishermi og rangfærslur, sem allir geta auðvitað lent í, eru svo merkilega oft til þess fallin að gefa ákveðna mynd af íslenskum þjóðmálum, að það eru takmörk fyrir því hversu lengi er hægt að trúa því að um tilviljun sé að ræða. Og af endalausum svona atriðum draga margir ályktanir sínar um rétt og rangt í íslenskum þjóðmálum. En jú jú, þetta geta verið leiðinda mistök, best að útiloka það ekki.

fimmtudagur, mars 24, 2005

Málfrelsi

Málfrelsi

Málfrelsið er einn af máttarstólpum lýðræðisins og það má aldrei skerða. En öllu frelsi fylgir ábyrgð og enginn maður getur haft frelsi til að skaða aðra með orðum eða athöfnum. Að misnota frelsi og reyna að nota það sem skálkaskjól fyrir ódrengilegar aðgerðir gegn samborgurum sínum, er í hæsta máta lítilmannlegt og í raun alvarleg aðför að frelsinu sjálfu.

Ritstjórnarstefna DV

Endurvakið DV hefur sem kunnugt er innleitt ritstjórnarstefnu sem er okkur Íslendingum framandi sem betur fer. Takmarkið virðist að vekja almenna hneykslan borgaranna með því að segja óvægnar fréttir af mönnum og málefnum. Væntanlega er markmiðið með þessu að ná til lesendahóps sem hefur unum af óförum náungans, og hefur hingað til þurft að sækja fregnir að mestu milliliðalaust til hinnar alþekktu Gróu á Leiti. Aðstandendur blaðsins hafa að líkindum metið það svo að nægilega margir tilheyrðu fyrrnefndum hóp til að tryggja rekstrarlega afkomu fyrirtækisins.

Nafnbirting

Einn þáttur ritstjórnarstefnu DV er að birta nöfn manna sem sakaðir eru um alvarleg afbrot. Ennfremur þykir tilhlýðilegt á þeim bænum að koma því á framfæri hvort viðkomandi er pípulagningamaður, skúringakona, öryrki eða prestur. Það er vitað mál að blásaklausir menn hafa stundum verið sakaðir um mjög alvarleg afbrot af yfirvöldum og slíkt er ekki hægt að útiloka að gerist. Þess vegna höfum við dómskerfi til að skera úr um sekt og sýknu með gagnrýnum og vönduðum hætti. Þetta er annar máttarstólpi lýðræðisins, og grundvallast af því að allir eru saklausir uns sekt er sönnuð. Mannorðið er ein dýrmætasta eign sérhvers manns og ásakanir í fjölmiðlum um viðurstyggilegar misgjörðir verða aldrei dregnar fullkomlega til baka. Þetta ætti öllum að vera ljóst, ekki síst þeim sem gjörþekkja mátt og áhrif fjölmiðla. Mér er einnig fyrirmunað að koma auga á hagsmuni sem kalla á að þessar upplýsingar komist til almennings nema í undantekningartilfellum.

Leikur að eldi

Okkur getur öll hent að valda öðru fólki sárindum eða skaða í gáleysi. Slíkt ber að sjálfsögðu að varast eins og heitan eldinn, og þegar misbrestur verður á veldur það okkur sjálfum vanlíðan. Þá ríður á að reyna að takmarka skaðann sem orðið hefur, viðurkenna afglöp sín og biðja viðkomandi afsökunar af einlægni. Með slíkum viðbrögðum öðlumst við fyrirgefningu samfélagsins, enda þekkja flestir aðstöðuna af eigin raun og sýna þar með skilning. Að fyrirgefa misgjörðir sem framdar eru vísvitandi og án iðrunar er hins vera þyngri þraut. Það er bjargföst skoðun mín að aðstandendum DV megi vera morgunljóst að háttalag þeirra hljóti að valda einhverjum samborgurum þeirra sárindum og skaða án þess að þjóna umtalsverðum hagsmunum. Þar með verður framkoma þeirra ekki flokkuð sem gáleysi. Ofan í kaupið verður að telja misgjörðir hálfu alvarlegri þegar þær beinast gegn okkar minnstu bræðrum svo sem þroskaheftum og börnum.

Þáttur Illuga Jökulssonar

Sem ritstjóri DV er Illugi Jökulsson ásamt fleirum ábyrgur fyrir fyrrnefndu háttalagi. Um langan tíma höfum við, þegnar þessa lands, hlýtt á og lesið skorinorta pistla Illuga um menn og málefni og a.m.k. hef ég oft og tíðum haft af því gaman. Illuga hefur í þessum pistlum orðið tíðrætt um siðleysi framámanna í einstökum málum og stundum með réttu. Fyrirfram reikna ég ekki með að menn kasti steinum úr glerhúsum, og þess vegna hafði ég gert mér Illuga í hugarlund sem, að minnsta kosti í meðallagi siðprúðan mann og réttsýnan. Má vera að hann sé það en afurð hans bendir óneitanlega til annars.

Gífuryrði og trúverðugleiki

Mér er reyndar illskiljanlegt hverju DV hyggst ná fram með hneykslandi fyrirsögnum og ábyrgðarlausri umfjöllun sinni. Öll framsetning með gífuryrðum og upphrópunum vekur hjá mér efasemdir um sannleiksgildi efnisins. Enda er afar sjaldgæft ,og nánast óþekkt, að mál hafi færri en tvær hliðar. Eðlilegt, skynsamlegt og sjálfsagt verður að telja að fjölmiðlar einskorði sig ekki við eina hlið á hverju máli en hundsi hinar, og síst af öllu ætti svarta hliðin að vera sú útvalda.

Ég hef ekki fjallað hér um Siðareglur Blaðamannafélags Íslands og hvort eða hvernig þær samrýmast ritsjórnarstefnu DV. Það er efni í annan pistil, jafnvel nokkru lengri en þennan. Við fyrstu sýn virðast mér vandfundnir möguleikar blaðamanna DV til að fella gjörðir sínar að þessum reglum, a.m.k. falla þær ekki eins og margfræg flís við rass.

Betur sjá augu en auga

Fjölbreytni á fjölmiðlamarkaði er æskileg og beinlínis nauðsynleg. Fleiri sjónarhorn ættu að gefa okkur betri og skýrari mynd af atburðum líðandi stundar, að því tilskildu að sannleikurinn sé hafður að leiðarljósi. Ef það bregst og einstakir fjölmiðlar taka að sér að vera málpípa Gróu gömlu er hætt við að myndin bjagist, a.m.k. í huga þeirra sem ekki meðtaka boðskapinn með gagnrýnum huga. Samfélag okkar verður auðugra ef þrjú dagblöð halda velli, en það hlýtur að vera lágmarkskrafa okkar að þau haldi sig öll innan almennra velsæmismarka. Óvægin fréttaflutningur innan þeirra marka og með sannleikann í stafni skýrir myndina, en ekki má gleymast að ljósmynd er betri heimild en málverk.

Að lokum

Mögum þegnum samfélags okkar er misboðið með framgöngu DV, sem í skjóli málfrelsins veitist að blásaklausu fólki, þar með töldum minnstu meðbræðrum okkar. Ég hvet alla samborgara mína til að taka vandlega ígrundaða afstöðu til þess hvort stefna DV beri mannvirðingu og málfrelsi gott vitni. Og jafnframt hvort tilvist blaðsins í þessarri mynd þjóni einhverjum hagsmunum eða tilgangi. Hagsmunum sem réttlætt geti þær fórnir sem samfélagið og þegnar þess þurfa að færa blóðþyrstum til fróunar.

Einar Kolbeinsson


http://www.landpostur.is/roller/page/landpostur/Weblog/dv_dapurleg_misnotkun_m_aacute

miðvikudagur, mars 23, 2005

Hið dásamlega stjörnuslúður

Þessa grein fékk ég lánaða, vel skrifuð og sönn. Sýnir að DV á aðdáendur um allt.
Takk Íris.


Ég er ein af þeim sem les stjörnuslúður af miklum áhuga. Ég les þó nokkrar síður á netinu næstum daglega auk þess sem ég les íslensk dagblöð og tímarit ef ég kemst í þau. Mér finnst ekki koma til greina að gerast áskrifandi af neinu íslensku blaði eða tímariti vegna þess að mér finnst bókasafnið akkúrat rétti staðurinn fyrir blaðalestur og af hverju að borga þegar maður getur fengið frítt.

Það sem mér finnst skemmtilegast við stjörnuslúður er ekki það sem er raunverulega að gerast hjá viðkomandi stjörnu þá stundina. Mér er yfirleitt nokkuð sama hvort hafi sést til Whitney og Bobby að rífast enn eina ferðina eða hvort Julia Roberts sé ólétt. Mér finnst aftur á móti mjög gaman að sjá hvernig fjölmiðlar kjósa að fjalla um málið.

Þeir sem skoða fleiri en einn miðil á dag taka eftir því að innihaldið er yfirleitt tekið úr sama pottinum en síðan túlkað á þann hátt sem hver blaðamaður vill. Oft kemur þetta út eins og hvísluleikurinn þegar sagan breytist frá miðli til miðils þar til hún er orðin andstæða þess sem raunverulega gerðist. Þetta finnst mér meira áberandi í stjörnuslúðri en öðrum fréttaliðum og ég hef þar að auki tekið eftir því að íslenskir prentmiðlar birta oftar en ekki þessar stökkbreyttu útgáfur.

Um þetta eru til mjög mörg dæmi en til að nefna nýleg dæmi þá las ég til dæmis í DV að Beckham hjónin væru að skilja vegna þess að David væri búinn að viðurkenna framhjáhald. Á sama tíma og DV birti sína frétt birtu erlendir fjölmiðlar myndir þar sem hjónin mættu saman í veislu samrýmdari en nokkru sinni og aldrei var minnst orði á skilnað. Ég hef aðeins séð þessa skilnaðarfrétt í tveimur miðlum, DV og mbl.is. Mbl.is birti sína frétt á eftir DV og því bendir flest til þess að DV sé frumheimildin.

Ég held að mbl.is ætti að enduskoða þá ákvörðun sína að leita heimilda hjá blaðinu sem vann Séð og heyrt í keppninni um ómerkilegasta blaðsnepil sem gefin er út á Íslandi. DV birti nýlega, auk þessarar bull fréttar um Beckam hjónin, frétt um að Julia Roberts ætti í erfiðleikum með að eiga barn með kærastanum sínum. Það ætti kannski einhver að hringja og segja þeim að Julia Roberts hefur verið gift í næstum tvö ár og fá hjónabönd hafa vakið jafnmikla fjölmiðlaathygli. Það er spurning hvort að DV ætti að halda sig við að eyðileggja mannorð íslendinga enda hafa þeir gert mannorðsmorð nánast að keppnisgrein sem þeir ætla sér að sigra sama hvað það kostar. Til allrar hamingju hafa aðrir íslenskir miðlar ekki skráð sig leiks í þessari keppni niðurlægingar og samviskuleysis.

Þó að ég hafi notað DV sem dæmi um stökkbreytt stjörnuslúður þá er Séð og heyrt mjög sambærilegt og gengur meira að segja stundum það langt að greinar framarlega í blaðinu stangast á við þær sem eru aftar. Stjörnurnar eru jafnvel einhleypar á blaðsíðu 3 en á föstu á blaðsíðu 15.

Sennilega er flestum sama hvort eð er en mér finnst samt alveg hægt að ætlast til þess að blöð sem gefa sig út fyrir að vera með fréttir úr Hollywood taki sér tíma í að lesa fréttirnar sem verið er að vitna í.

Íris Alma Vilbergsdóttir


http://www.landpostur.is/roller/page/landpostur/Weblog/hi_eth_d_aacute_samlega

miðvikudagur, mars 09, 2005

DV RÆÐST Á FJÖLSKYLDU!

Enn berast greinar gegn skrifum DV. Og í þetta skipti er greinin tekinn af alþingisvefnum.

DV hefur lagst á það aumasta plan sem ég hef séð í skrifum um stjórnmál lengi vel. Tvo daga í röð hefur þetta "uppbyggjandi" blað dregið börn mín inn í pólitísk hitamál. Lægra verður vart lagst.
Menn mega og eiga að láta stjórnmálamenn finna til tevatnsins. Það einfaldlega fylgir starfinu. En að draga börn og ættingja stjórnmálamanna inn í umræðuna er aumkunarvert – svo ekki sé fastar að orði kveðið.

Í gær birti DV athugasemd við það að sonur minn, Kristján, væri fréttamaður Fréttablaðsins og þar af leiðandi talinn í andstæðri fylkingu við föður sinn. Blaðamaður hins sannleiksleitandi DV spurði mig hvort ég teldi mig vera að svíkja son minn með því að styðja fjölmiðlafrumvarpið. Spurningu blaðamanns neitaði ég vitaskuld að svara enda tel ég hana lágkúrulega og ómerkilega. Hygg ég að fleiri séu sama sinnis.

Í dag er svo slegið upp með enn meiri athygli að Hjálmar hefði hlýtt á kvótadrauma tengdasonar síns fyrir sjávarútvegsnefnd. Klókindalega gert og lesandanum ætlað að draga þá ályktun að nú væri bölvaður pólitíkusinn að hygla tengdasyni sínum með kvóta um svipað leyti og hann svipti son sinn starfinu. Þvílíkt og annað eins.

Tvennt vil ég þó segja. Kristján, sonur minn, hefur starfað hjá Fréttablaðinu frá upphafi. Hann hefur getið sér, eftir því sem ég best veit, gott orð fyrir áhuga sinn á starfinu, færni og þykir lipur í umgengni. Yfir því gleðst ég. Stjáni er og hefur alltaf verið sjálfstæður í skoðunum og lang því frá sama sinnis og karl faðir hans í öllum málum. Það er eðlilegt og heilbrigt en breytir engu um ást og væntumþykju. Hvorugur ætlast til af hinum að blanda störfum og ættartengslum saman. Við einfaldlega virðum hvorn annan. Eitthvað sem DV virðist ekki skilja.

Hvað meintan kvótakóng, Óttar Má, varðar gildir í raun hið sama. Þeir sem til hans þekkja vita um hæfileika hans, fylgni og dugnað. Hvorki hann né Stjáni láta föður eða tengdaföður segja sér fyrir verkum í störfum sínum eða hugðarverkum. Það er einmitt ákveðinn grunnur að góðri vináttu og væntumþykju. Óttar Már lagði í mikla baráttu með fjölmörgum trillukörlum. Þeir voru að berjast fyrir starfi sínu og starfsskilyrðum. Þannig komu þeir fyrir sjávarútvegsnefnd – til að kynna baráttumál sín. Rétt eins og svo fjölmargir aðrir á liðnum árum. Hafði sú för ekkert með tengdaföður hans að gera enda slíkir karlar ekki í stakk búnir til að hemja hóp trillukarla. Ég skal þó viðurkenna að ég dáist að dugnaði strákanna. Hvort sem ég er sammála málafylgju þeirra eður ei þá breytir það engum um að mér þykir jafn vænt um tengdason minn sem uppeldisdóttur meira að segja var nafn hennar dregið inn í frétt DV).

Í raun þarf ekki fleiri orð um þetta. Hvað næst? Eiga hin þrjú börn mín eftir að verða dregin inn í umræðuna? Og barnabörnin? Eða móðir mín, systkini, og mágar. Frændgarðurinn er stór og DV svífst einskis. Af nógu er að taka. Er nema von að fólk spyrji.

Hvað vakir fyrir DV? Því er erfitt að svara enda hvatir að baki uppslætti þeirra ótrúlegar. Hugsanlega eru þeir að hefna sín á mér fyrir að hafa sagt blaðinu upp opinberlega (kærði mig ekki um að fá mannorðsdóma þeirra inn á heimilið) og ekki er ólíklegt að ég hafi komist á dauðalista þeirra fyrir afstöðu í fjölmiðlamálinu.

Ég læt aðför DV að mér í léttu rúmi liggja. Ég fordæmi hins vegar hvernig blaðið dregur fjölskyldu mína inn í sora sinn. Eitt mega þeir þó vita að aldrei skal þeim takast að hafa áhrif á ást mína til barna minn og tengdabarna.


http://www.althingi.is/hjalmara/safn/001292.html

mánudagur, mars 07, 2005

Lygar í garð Rsí


Leiðrétting við grein í DV 26.03.




Til heimasíðu RSÍ
Vegna greinar sem birtist í DV 26. mars undir fyrirsögninni "EIGNIR SELDAR FYRIR SKULDUM" þar sem vitnað er í mig og ég sagður geta staðfest að eignir Vinnudeilusjóðs hefðu verið seldar fyrir skuldum, vil ég að eftirfarandi komi fram:

Að morgni 25 mars kl 0750 hringdi H.K. í mig og spurði hvort ég gæti staðfest að hlutabréf RSÍ í Eignarhaldsfélagi Alþýðubankans hefðu verið seld á genginu 2. Ég sagðist geta staðfest, að það væri rétt. Þá spurði hann hver staða vinnudeilusjóðs væri í dag, og ég svaraði að ég vissi það ekki. Ég svaraði á þennan hátt, því ég var þá búinn að átta mig á því, hvert HK ætlaði að leiða mig. Ég veit og vissi vel að Vinnudeilusjóður á skuldabréf í Menntastofnun.

Ég sagði "aldrei" að hlutabréfin hefðu verið seld fyrir skuldum enda ekki spurður um það.
Það er með ólíkindum hvernig blaðamenn geta snúið útúr orðum manna og slitið úr samhengi svo úr verði tóm þvæla.
Það virðist sem að tilgangur með þessum blaðaskrifum sé eingöngu að ala á úlfúð og tortryggni meðal félagsmanna RSÍ. En hvaða hvatir DV hefur til þess veit ég ekki.

Ég hvet alla rafiðnaðarmenn til að standa saman, og tjá sig ekki við frétta- né blaðamenn á meðan þetta ástand varir, því það er aldrei að vita hvernig þeir meðhöndla það.

Með félagskveðju
Helgi Jónsson varaformaður
(26.03.2003.)

dv.is

DV á leið á haugana??????

Þetta var víst ritað á DV.is eða visir.is

BingoBongo@visir.is 03.11 07:00Svara
DV er á beinni leið á öskuhauga sögunnar. Undir stjórn Illuga og Mikaels hefur helmingur lesenda gefist uppá sóðskapnum á einu ári. Línuritið líkist hruni DeCode forðum og bara spurning hvað lengi eigendur DV hafa efni og áhuga að henda peningum svona beint í ruslatunnuna.

Free Web Counter Hit Counter